El Chico

Sueños y Extraños

Vanuit Creel was het handiger en goedkoper om met de bus naar Chihuahua te gaan. Treinengek als ik ben, toch besloten om de trein te pakken, al had dat weer wat voeten in de aarde. Eenmaal ingestapt, bleek ik niet in de 2e klas trein, maar in de 1e klas trein te zitten, dus mocht ik ook even fijn de dubbele prijs gaan betalen. De 1e klas trein was 's morgens ontspoord, waarna ze de 2e klas trein hadden gebruikt, tja dat kan je aan de buitenkant niet zien. Na heftig protest ("laat me maar uitstappen" - natuurlijk doen ze dat niet, en "als ik voor de 1e klas betaal wil ik ook op het pluche zitten"), heb ik toch maar betaald. De volgende ochtend was ik de eerste die bij het loket de helft van het bedrag heeft teruggekregen. Don't fuck with a dutchie!

Chihuahua betekent "droog, zanderig gebied", en dat zal de rest van de gelijknamige staat ook vast wel geweest zijn, maar in de stad zelf heeft het 2 dagen flink geregend. Naar het paleontologie-museum en naar grotten geweest. De dag daarna ben ik met een Mexicaan naar Cautemoc gegaan. Cautemoc is een stadje in de buurt, waar veel "Mennonieten" wonen. Dit is een volk die oorspronkelijk uit Nederland en Duitsland komen, ouderwets leven en heel geisoleerd leven. Eerst naar een museumpje geweest over het leven van die mensen, het zag er best Europees/ouderwets Nederlands uit, heel apart. Daarna naar een restaurantje geweest, gerund door enkele Menonieten, heel apart omdat ik ze ook erg naar me zag kijken, ik lijk nog wel op ze :S. Daarna nog een end gelopen in de richting van waar ze daadwerkelijk wonen. Toen we uit de verte zagen dat er alleen maar boerderijen stonden hebben we maar teruggelift. Eerst mocht ik het werk doen, en werden we door een mannelijke Mennoniet meegenomen. Nog heel beleefd vragen of we mee mogen, maar praten dat doen ze dus echt niet. Daarna duurde het een tijd voordat we door Mexicanen naar het centrum werden gebracht vanaf de hoofdweg.

's Avonds de nachtbus naar Durango genomen. Eenmaal aangekomen ff geslapen en 's middags naar Villa del Oeste geweest, een oude filmset waar Hollywood heel veel Western-films heeft opgenomen. Er is een Wild-west-cowboy-straat nagebouwd, en er werd een show opgevoerd. Een oude kinderwens ging in vervulling, hahaha, eindelijk iets met cowboys gezien. Voor de rest is Durango nog wel een beetje cowboy-achtig, maar je zult er geen personen met wapens tegengekomen die op hun paard even de saloon binnenrijden (wel jammer), hahaha.

De volgende dag naar Zacatecas afgereisd en daar naar een mijn geweest waar tijdens de Spaanse overheersing, de oorspronkelijke bewoners als slaven moesten werken. Niet zo spannend, want het was best touristisch, maar wel heel indrukwekkend.

Guanajuato: vergelijkbare stad als Zacatecas, maar nog mooier en nog heuveliger. Een dag lekker gechilled en voor de regen geschuild. Met anderen van het hostel naar het mummie-museum geweest, maar dat was verschrikkelijk ranzig om te zien.

Mexico stad: lekker gechilled en souvenirs gekocht, laatste keer overheerlijke taco's gegeten (ik waardeer ze nu weer!) Laatste keer met de overvolle metro van Mex City terug naar het huis van Gabo om m'n spullen op te halen en me langzaam richting het vliegveld te begeven.

--> Laatste selecie foto's op elchico.mijnalbums.nl geplaatst

Amigos /-as

Amigos /-as,

het is tijd voor een korte update, want er is de laatste tijd weer veel gebeurd. Dit zal het laatste korte berichtje zijn dat ik vannuit Mexico zal schrijven, de rest vertel ik graag als ik weer in NL ben. Ook zal ik geen foto´s meer uploaden vanuit Mexico, maar ik zorg voor een complete update vanuit NL. (Sorry voor de taalfouten in dit berichtje...)

Wout in Oaxaca
Toen ik ´s morgens aankwam, had ik zin om ff bij te slapen dus heb maar een goedkoop hotel genomen. ´s Middags werd ik wakker en heb ik half slaperig de stad doorgelopen. Het hotel bevond zich in het drukke centrum van de stad, pfff daar had ik dus echt ff geen zin in. De volgende dag ben ik naar Hostal Pochon verhuisd, echt een van de betere hostels ever. Goede kamer, goed bed, gezellige mensen en een goed ontbijt (naar Mexicaanse maatstaven). Het enige wat niet zo cool was dat ik echt zo suf was...
Oaxaca is dan wel een mooie koloniale stad, maar ik begon er een beetje genoeg van te krijgen. De tijd van foto´s maken, kerkje bezoeken, het zocalo (centraal plein) aflopen en tegelijkertijd de verkopers en kleine mensen ontwijken, heb ik gehad. Niet dat de verveling begint toe te slaan, meer de herhaling, het is moeilijk om nieuwe dingen te blijven verzinnen. Gelukkig bevond het hostal zich in een rustige buurt in het centrum en 4 blokken verderop lag een heerlijk rustig pleintje. Het is echt superweer, de stad ligt ook hoog (2100m), dus de lucht in koel, maar de zon maakt het heerlijk aangenaam. Drie dagen lang heb ik lekker gechilled in het hostel, naar het plein gegaan en van het weer genoten. Eigenlijk klinkt het best saai, maar dat was het niet. De mensen zijn geinteresseerd in toeristen / vreemdelingen en komen altijd naar je toe om een praatje met je te maken. Ik ben een aantal keer geinterviewd door studenten die hun Engels moesten oefenen, half Oaxaca weet nu dat La Naranja Mecanica een beter voetbalteam is dan het Mexicaanse... en af en toe eindig je met weer anderen in een barretje.
Zondag vond ik het toch tijd om eens wat nuttigs te gaan doen, dus ben ik met twee anderen naar Monte Alban gweest (jawel weer een site van een oude beschaving). Het was toch interessanter dan ik dacht, omdat het nog veel hoger lag. Of het nou van mij eigen kookkunsten kwam, van de barbecue van de dag er voor of de stekende zon, ik weet het niet, maar op weg terug begon ik me opeens heel ziek te voelen. Ik ben om 4 uur ´s middags met koorts m´n bed ingedoken en er de volgende dag om 10 uur weer uitgekomen (minus mijn bezoeken aan het toilet en de tijd die ik nodig had om die ranzige ORS op te drinken)..... (wordt vervolgd). Maandag ging het wel weer een beetje, ik had m´n ticket naar Mexico City al gekocht, en het was maar 6 uur dus ik ben toch op pad gegaan.

Wout in Mexico City (DF)
´s Avonds kwam ik aan in DF en werd ik opgewacht door Gabriel en z´n broer Antonio (Gabriel heb ik 2 jaar geleden in Portugal ontmoet en hij had mij uitgenodigd om naar zijn huis te komen als ik in DF zou zijn). Gelukkig wonen ze in een goede buurt, ik heb m´n eigen kamer, eigen douche, tv, computer.... best chill. Dinsdag was mij eerste kennismaking met een van de grootste steden ter wereld: ze zeggen 26 miljoen mensen op een kluitje ter grootte van de provincie Utrecht. DF is een ongeordende, oncontroleerbare ordening van wegen, gebouwen en auto´s. Enorm. Eerst ben ik met Antonio met de auto naar het centrum gegaan (wat drie kwartier duurde) en daarna zelf het centrum verkend. Woensdag hetzelfde want er was zoveel te zien en te doen. ´s Morgens brengen ze me naar het metrostation en ga ik zelf verder. Niets aan de hand, ik voel me geen moment onveilig en sta er niet bij stil dat dit een van de onveiligste steden ter wereld is...
Donderdag naar de wijk Polanco geweest waar onder andere het Nationaal Museum van Antropologie staat. Dit is een van de grootste en beste musea ter wereld en het was zoooo gaaf.
Vrijdag ben ik 25 jaar geworden en was het ´s avond tijd voor een feestje.
Zaterdag is een zwarte vlek, geen idee meer wat ik gedaan heb. ´s Avonds zijn we eerst wat gaan drinken en daarna naar een vriend van Gabriel gegaan die echt in een van de rijkste wijken van de stad woont. Het huis leek wel een paleis.
Zondag naar Theotihuacan geweest, de laatste site die ik ga bezoeken, dat heb ik mezelf beloofd. Toch was ook deze site weer indrukwekkend, de piramides (van de zon en de maan) zijn bijna zo groot als die in Egypte (in Gizeh).
Maandag was m´n geplande laatste dag in DF en het was dus tijd om souvenirs te gaan shoppen. Ik heb een tas met spullen die ik de komende 2 weken niet nodig heb, bij ze in huis gelaten, m´n vliegtuig terug vertrekt vanuit DF, dus ik kan daar weer komen buurten. Eerst ben ik een boekhanden ingedoken (hoe suf) om daar 3 uur later met de buit naar buiten te springen. Daarna was het tijd voor een korte break in een park. Al snel werd ik, hoe kan het ook anders, aangesproken door een jongen die naast mij op het bankje ging zitten. Toen we uitgepraat waren (ik bedoel: toen ik echt trek begon te krijgen), waren we 3 uur verder. Het is echt amazing hoe geinteresseerd en open de mensen hier zijn, superleuk. ´s Avonds heb ik toch maar een medico bezocht (de broer van de moeder van Gabriel, dus gratis), en die constateerde een (onschuldige?) parasiet in m´n darmen, die het wel vaker op toeristen munten). Ik heb welgeteld 3 kleine minipilletjes gekregen, dus ik hoop maar dat ze werken.... (wordt vervolgd).
Dinsdag. Gister m´n ticket naar Guadalajara verzet en opnieuw op souvenierjacht gegaan omdat het gister even anders dan gepland liep. Gabo had vrij genomen van z´n stage, we hebben ontbeten in het centrum, foto´s gemaakt voor zijn scriptie (hij studeert architectura) en daarna naar een markt geweest om te shoppen. Ik heb echt een supertijd gehad in DF. Ik heb veel touristische dingen gezien en Gabo heeft me de niet-touristische plekken van de stad laten zien. We hebben veel gecruised (en stilgestaan) op de carretera´s en ik heb gegeten op plekken die ik niet zelf zou uitkiezen (omdat ze er niet al te fris uitzagen).

Wout in Guadalajara (en Tequila)
Op naar Guadalajara. Ik zou vertrekken vanuit de busterminal in het noorden van de stad, dus moest ik eerst met de taxi van zuid naar noord, wat me een uur kostte. Met de metro is het niet te doen ivm bagage en drukte, maar gelukkig wist de vader van Gabo een goedkoop taxibedrijf.
Hostel Guadalajara is echt een partyhostel, met harde muziek en dronken mensen, k zat er niet echt op te wachten, maar het was wel erg gezellig. In het hostel kwam ik toevallig Paul tegen, een jongen met wie ik plannen had om een deel samen te reizen in Mexico, maar het was nooit wat geworden. Besloten om alles relaxed te gaan doen in GDL want daar had ik zin in. Donderdag en vrijdag de stad verkent, beetje touristisch gedaan, gidsen verbaasd doen staan dat ik hun praatjes allemaal min of meer begrijp en van dat soort dingen meer. Zaterdag weet ik even niet meer. Oh ja, ik ben weer naar een medico geweest want ik werd gek van m´n maag, medico nummer 2 kwam tot de conclusie dat ik niet meer picant moet eten, dus geen chili, geen mole en niet zoveel alcohol. Zondag met een tour van het hostel naar Tequila geweest. We hebben enkele distil.... (je weet wel waar ze het maken, ik weet het woord even niet), en we konden gratis alle soorten en smaken proeven, zoveel als we maar wilden. Een beetje tipsy stapten we weer opgepropt de auto in....

Wout in Mazatlan en Los Mochis
Ik wilde heel graag naar het noorden om de Barranca del Cobre (in Nederlands Koperkloof) te gaan zien/doorkruizen. Hiervoor wat het nodig om een heel stuk naar het noorden te gaan reizen, omdat het 15 uur met de bus was, had ik besloten om een de reis te op te breken en in Mazatlan te gaan slapen en, als de stad me zou bevallen, naar het strand te gaan. Eenmaal aangekomen in de hete, plakkerige stad, besloten om de volgende dag ´s morgens vroeg meteen weer te vertrekken. De volgende dag werd ik weer eens geconfronteerd met Mexicaans stommiteiten. M´n hotel was 10 stappen van het busstation af, dus ik kon  30 minuten van te voren opstaan en rustig aan er heel lopen. Ruim op tijd kwam ik aan, en de ¨bus zou zo komen¨. Prima. Ik ben nu wel gewend aan verlate bussen en te relaxte mensen. Drie kwartier verder, en 3 keer vragen was ik het een beetje zat en vond ik dat ze maar moesten accepteren dat ik ging eisen dat ik met de eerstvolgende andere bus meekon die die kant op zou gaan. Dat was gelukt en zo kwam ik met een uur vertraging om 4 uur aan in Los Mochis.

Wout in de Barranca del Cobre (en Creel en omstreken)
De Barranca del Cobre (BdC) is een verzameling van grotere en kleinere canyons die tezamen groter zijn dan de Grand Canyon in de US. Wat het nog specialer maakt, is dat er een trein doorheen rijdt, van Los Mochis naar Chihuahua (m´n volgende bestemming). Iedereen die me een beetje kent, weet dat ik een zwak heb voor treinen, railsen etc, dus ik had Woensdag de dag van m´n leven. Om 05:30 stond ik op om om 07:00 uur de trein te pakken. De eerste 3 uur was het uitzicht nog niet zo spectaculair, maar daarna kon je je ogen uitkijken. De trein gaat dwars door de canyons heen, er onderdoor, er langs etc. Superspectaculair en kippenvel. Iedere dag rijden er twee treinen, een primera classe en een classe economica. Ik koos er voor de laatste te nemen, omdat deze meer stops zou maken en omdat er meer locals mee reizen. Na heel veel stops en nog meer spectaculaire uitzichten kwam ik met een uur vertraging (jammergenoeg niet meer) om 6 uur aan in Creel, een klein plaatsje ongeveer op de helft van de totale route. Donderdag heb ik een tour gemaakt met het hostel naar een aantal uitkijkpunten, zodat je de canyon heel goed kon zien. Vrijdag gemountainbiked door de bergen. Creel is eigenlijk een dorpje van niets, zonder het tourisme zou het nergens zijn. Overal lopen Raramuri-indianen rond, voornamalijk vrouwen die een op straat zitten en manden aan het vlechten zijn. De kinderen rennen je dan overal achterna in de hoop dat je wat van ze koopt. Het is echt super om hier te zijn, op 2300 meter hoogte, zonnetje, en een frisse koude dennenbomenlucht, heerlijk gewoon. Ik slaap in Hostel Margeritha´s, een beetje vaag hostel maar wel leuk. Voor 100 pesos (7 euro), kan ik er slapen en krijg ik ontbijt en diner (niet om over naar huis te schrijven, maar goed).

Op het moment dat ik dit schrijf, zit ik in Creel en ben ik net teruggekomen van het mountainbiken. Ik weet nog niet wanneer ik hier weg ga, morgen of zondag. Er is veel te doen, maar veel activiteiten gaan niet door omdat het te heet is in de canyon. Zoals ik al zei, is dit waarschijnlijk het laatste berichtje vanuit Mexico. Mijn volgende bestemmingen zullen nog zijn: Chihuahua, Zacatecas, Guanaguato en Mexico DF (om weer terug te vliegen naar NL).

Vluchtgegevens (als deze veranderen, zal ik mailen):
Dinsdag 31 juli, 2035PM Mexico City - Madrid 1430PM
Woensdag 1 aug, 1605PM Madrid - Amsterdam Schiphol 1830PM, vluchtnr IB3250

Nos vemos alla y cuidense!
W

Finalmente Mexico!

Chicos, chicas,

Eindelijk ben ik dan na alle omzwervingen in het land van m´n dromen aangekomen: Mexico!

Tulum
Vanuit Caye Caulker in Belize ben ik met Inge en een Italiaan (waar we achteraf nog heel veel om hebben gelachen) naar Tulum afgereisd. We hebben overnacht in cabanas aan het strand, het was heerlijk rustig, alleen net zo afgrijselijk duur als Belize. Ik heb de ruinas van Tulum bezocht, eigenlijk zijn die niet zo indrukwekkend maar omdat het aan de zee ligt is het toch best populair. Verder hebben we in de Grand Cenote gezwommen en gesnorkeld. Een cenote is een onderwatergelopen grot. De rest van de tijd hebben we aan het strand doorgebracht.

Playa del Carmen
Met een jongen en meisje uit Zwitserland, Silvan en Nicol, in een uurtje naar Playa del Carmen afgereisd. Het was verder niet zo´n boeiende plaats omdat het enorm toeristisch was. We hebben met z´n vieren een goede hotelkamer genomen, kleren gewassen, te veel en duur gegeten, films gekeken en gerelaxed. Behalve van het uurtje dat ik toch benieuwd was hoe het strand en het centrum was, zijn we de hotelkamer niet uitgeweest. Superrelaxed, maar m´n portemonnee was er niet zo blij mee.

Isla Mujeres
Isla Mujeres staat bekend als het goedkope backpackerseiland die niet zoveel geld willen betalen voor strand, zee en zon. Ik ben nog meer bijgebruind want ik weet dat daar bij mijn terugkomst op wordt gelet. Verder hebben we weer supergerelaxed en een dag een golfcart gehuurt om het hele eiland af te crossen.

Cancun
Samen met het Zwitserse meisje de boot naar Cancun genomen, zij had daar haar vliegtuig terug. De andere twee bleven nog een dag. Ik wilde Cancun wel eens zien zodat ik daar ook kan over oordelen. En mijn oordeel: als je Amerikaan bent en van pretparken en geld uitgeven houd, is het de place to be, maar verder is het retetouristisch. Ik heb daar de middag aan het strand doorgebracht, en als een gierige Hollander de facilieiten van het hotel gebruikt zonder er voor te betalen. Aan het eind van de middag heb ik de bus naar Merida gepakt, een reis van 5 uurtjes.

Merida & Chichen Itza
Na een korte nacht in een kutbed, in een kutkamer ben ik ´s morgens vertrokken naar Chichen Itza. Dit is volgens mij de bekendste maya-site, en helaas ook de meest touristische.... Helaas heeft de stapels-stenen-overkill toegeslagen en was ik niet zo van onder de indruk. Ik heb daarna maar besloten de rest van de sites in de nabijheid van Merida te skippen en een supermooie hangmat te kopen zodat ik later onder de Nederlandse zon weg te dromen. ´s Avonds kwam ik Inge weer tegen in het hostel en die zou me de volgende dag achterna reizen. Ik heb om 22:00 uur de nachtbus naar Palenque genomen...

Palenque & Agua Azul
... om 7:00 ´s morgens gebroken aan te komen in Palenque. Samen met een Nederlands meisje en een Australische jongen, Michelle en Brandon, zijn we naar cabana´s Margarita&Ed gegaan. Superschoon, supergoed, daar houd ik van! Van 8 tot 11 hebben we nog even bijgeslapen en ´s middags naar Agua Azul (watervallen) en nog een andere waterval geweest. De volgende dag zijn we naar Palenque geweest, eigenlijk een van de mooiste sites. Het was helemaal niet druk en het was heerlijk om er te lopen.

San Cristobal De Las Casas
We zouden met z´n drieen naar SCdlC afreizen, maar vlak voor vertrek kwam ik weer Inge weer tegen in het zelfde hostel. We hadden er wel afgesproken, maar waren elkaar nog niet tegengekomen. Ook zij had een groepje mensen ´verzameld´ en gezamelijk gingen we verder.
In SCdlC was het beoogde hostel dicht, dus gingen naar Posada5. Het zag er superleuk uit, het lijkt alsof we in een woonkamer slapen, kunnen de keuken gebruiken en hebben we een mooi uitzicht op de stad. Het was er alleen....k-k-koud!!! De stad ligt in de bergen op 2km hoogte dus wanneer de zon weg is, is het nodig om een truis, schoenen en meer aan te doen. En als er dan ook nog regen valt, is het een trieste bedoeling. Maar ik had niet lang getreurd, want de stad is echt supermooi.

SCdlC ligt in de provincie Chiapas waar de rebellen van Mexico nog actief zijn, de Zapatistas. De dag er op zijn we naar een nabijgelegen dorpje gegaan want daar was een soort van feestdag van de locals. Het was echt vechten, duwen en listen verzinnen om in een shuttlebusje te komen, er waren veel meer mensen dan busjes. Het dorpje wordt bewoond door maya´s en aanhangers van de rebellen dus het was uitdrukkelijk verboden om foto´s te maken, maar als tourist wil je dat toch. Aan het begin van de middag, toen we de kerk bezochten, begon het natuurlijk weer te regenen. Het was gewoon niet mogelijk om naar buiten te vluchten omdat al die kleintjes naar binnen wilden om de regen te ontvluchten. Het was echt een chaos met een boel geduw en geschreeuw, maar ook dat hebben we weer overleeft.
De dag erna hebben we lekker relaxed de stad bekeken. Een andere dag zijn we naar de Canyon de Sumidero geweest met een boottocht. Superindrukwekkend omdat de bergen waardoor we heen voeren, 1 kilometer hoog waren. ´s Avonds was het voor mij tijd om de nachtbus te pakken naar Oaxaca (spreek uit als wah-hah-kah). De anderen zouden de volgende ochtend naar Guatemala vertrekken.

(Foto´s van Mexico geupload en 3 filmpjes op Youtube!)

Gr.
Wout

Belize / Go slow!

We gaan verder met Belize:

Na Flores / Guatemala werd het wel eens tijd om naar Mexico te gaan. Dit wilde ik via Belize doen, zodat ik dit land ook zou zien. Vanuit Flores in 1 keer met een shuttlebus naar Belice City en vanuit daar met een motorboot naar Caye Caulker. Dit is een klein eilandje uit de kust. Onderweg kwamen we nog een Nederlands meisje tegen, Jasmijn, die ook met ons is meegegaan.
Ik moest even helemaal wennen dat ze hier engels spreken en met Belice (en Amerikaanse) dollars betalen. Het taaltje is een mengeling van Engels, Spaans en Creools en zelfs dan is het niet te verstaan. Het is supercool om er rond te lopen, het is totaal geen Centraalamerikaans land: donkere mensen, andere taal, andere cultuur. Zie foto´s

De meeste mensen gaan naar Caye Caulker om te duiken in de Blue Hole met haaien, maar aangezien ik niet kan duiken heb ik het op snorkelen gehouden. Omdat het te hard had gewaaid de voorgaande dagen, was het nog niet mogelijk omdat je niet zoveel zou zien. We hebben er een sunset-sailing-tour gedaan, en de rumpunch was heerlijk.
De dag erop heb ik een tour gemaak naar San Pedro en omliggende Cayes om te snorkelen. Het snorkelen zelf was niet zo spectaculair, omdat het koraal en de vissen niet zo heel mooi waren. Wat wel cool was, was dat ik ook met haaien (neushaaien, ongevaarlijk), zeekoeien (?) en rays heb gesnorkeld. Dat was toch best wel vet. Ook hier kon ik geen foto´s van maken, maar je kunt je er vast iets bij voorstellen.

Belize is supermooi alleen 1 ding is minder. Het is volgens mij het duurste ontwikkelingsland. Hier gelden Nederlandse prijzen of hoger. Zelfs om Belize uit te gaan, moest je al 19 dollar betalen, wat the fuck. Na twee dagen in Caye Caulker/Belize riep Mexico me, en ben ik in keer naar Tulum/Mexico gegaan met Ingeborg en een Zwiterse jongen.
Lees verder in het volgende weblogje!

Tesoros Guatemaltecos

(Tesoros Guatemaltecos / Guatemalteekse schatten)

Hi,

het heeft weer even geduurd, maar hier een update van mijn leven aan de andere kant van de Atlantico!

In El Salvador heb ik nog een extra nacht doorgebracht in het niet toeristische Juayua, hoog in de bergen. Het was een best leuk dorpje en de bewoners konden het ook wel waarderen toen ik een comedor instapte om te gaan lunchen om 3 uur toen net Dirk Kuyt een doelpunt maakte in de finale van de Champions League... wat is het fijn om Nederlands te zijn, dat breekt het ijs meteen...

Na weer een aantal bumpy rides in de chickenbussen van El Salvador en Guatemala was ik aangekomen in Monterrico (klinkt best wel chique toch), waar het in het weekend volstroomt met bewoners uit Guate y Antigua.  Ik was er doordeweeks en het was er dus weer superrustig. De zee was gevaarlijk met ongelooflijk sterke golven dus echt zwemmen was niet mogelijk. Verder was mijn kennismaking met de mosquitos niet erg leuk (ze vinden me heerlijk en ik vind hen dus heel irritant, ik ben helemaal lekgestoken). Ik heb daar lekker gerelaxed, een bezoekje gebracht aan een schildpaddencentrum (wat niet de moeite waard was) en om 5 uur ´s morgens een jungletour gedaan door de mangrove, dat was best cool.

Ik had besloten om 2 dagen terug te gaan naar het gezellige Antigua en ik kon terugkomen bij de gastfamilie. In Antigua heb ik alle noodzakelijke dingen gedaan: kleren wassen, kapper en masage, schoenen maken, souvenirs kopen.... Ik voelde me weer even helemaal thuis daar omdat ik de stad helemaal ken, heerlijk was het.

Aangezien de datum van de terugvlucht steeds dicherbij komt, moet ik het allemaal wat sneller gaan doen. Ik wilde in 1,5 week 3 schatten van Guatemala gaan zien:

De grotten van Lanquin & Semuc Champey (vlakbij Coban)
Geslapen in een superrelaxed hostel / lodge in een soort van palmhutjes. De grotten van Lanquin bezocht, dat was best interessant en getubed op de rivier: ik weet het Nederlandse woord niet, maar het is gewoon in een rubberband lekker chill de rivier afstromen.
De volgende dag naar Semuc geweest en dat was gewoon te mooi om in woorden uit te drukken. Helaas heb ik niet overal foto´s van: eerst de grotten bezocht, lopend en zwemmend door de grotten (want ze stonden ook onder water) met een kaarsje in de hand (want het was niet verlicht), watervalletjes beklommen, de grotten bekeken. Het was erg sprookjesachtig. Ik zal een URL zoeken met foto´s om toch een indruk te geven (of zoek zelf op: semuc champey, grotten, kaarsjes oid. Eigenlijk is het beter om geen foto´s er van te zien, en het gewoon te gaan doen!
Lekker nog een dag extra gebleven omdat ik geen zin had om te reizen, dus het plan om het sneller aan te doen heb ik al snel weer laten schieten, hihi

Rio Dulce & Livingston
Via een te lange omreis eindelijk aangekomen in Rio Dulce. Er is zelf niet zo veel te doen, maar het is handig om als opstapplaats te gebruiken om de volgende dag een dagrtipje te maken naar Livingston. Livingston is een plaats aan de Carribische kust waar voornamelijk afstammelingen van negroide slaven wonen, dus je ziet meteen een heel ander Guatemala. In de lancha kwam ik een Nederlands meisje, Ingeborg, tegen die de zelfde reisplannen heeft, dus we gaan een tijdje samen reizen, dat is wel zo gezellig na al die tijd alleen. Livingston was best leuk, we waren met een paar anderen en een Guatemalteek naar een strandje gegaan.
Nog een dag extra in Rio Dulce gebleven om een middagtripje naar Finca El Paraiso gegaan. Dat is een soort van riviertje waar je in kunt zwemmen. Het water is lekker koud, maar het water van de waterval is kokend heet, dat was een heerlijke combinatie. Al het stoom dat er van af kwam, zorgde voor een sauna-effect. Niet dat het echt nodig was, want ik zwem zoieso al de hele dag vanwege de hitte, maar het was supermooi, vooral ook omdat we de enigen waren.

Tikal
Ik heb het beste voor het laatste bewaard: Tikal, een van de indrukwekkendste mayaruines. We hebben geslapen in hostel Los Amigos, gerund door Nederlanders, dus we moesten ff uitkijken wat we allemaal zeiden.
Om drie uur ´s nachts vertrokken we naar de ruinas om daar de zonsopkomst vanaf de hoogste tempel te gaan zien. Het regende licht dus er was geen zon te zien, toch was het heel spectaculair, omdat je het gehele woud hoort wakker worden. Overal hoor je vogels, apen en andere beesten. We hadden een tour genomen met een gids, zodat we nog iets zouden meekrijgen van het hoe en wat.
Toen we terug kwamen, was ik helemaal dood, maar dit was 1 van de beste en mooiste dingen van Guatemala.

Lees verder in het volgende weblogje :)

La Isla Bonita (y mucho mas!)

Hoiii,
het heeft even geduurd, maar daar ben ik weer met een berichtje. Dit zijn de hoogtepunten (letterlijk en figuurlijk) van de afgelopen tijd:

Na lekker drie dagen bijna niets spannends te hebben gedaan in Granada was het tijd om naar het Lago de Nicaragua af te reizen. In dit meer, bevindt zich het ¨het grootste eiland in een meer ter wereld¨, zo heb ik me laten vertellen. Tja ik heb geen informatie over Nicaragua namelijk, dus doe het via mond-op-mond-reclame en vooral veel vragen. Het eiland bestaat uit twee vulkanen en is eigenlijk helemaal niet toeristisch. Op weg naar de ferry kwam ik twee Nederlanders tegen, samen zijn we naar een hacienda in het zuidelijke (minst toeristische deel) van het eiland. Daar hebben we drie dagen lang mountainbikes gehuurd en lekker fanatiek het eiland proberen te ontdekken. Als afwisseling hebben we een korte hike gedaan naar een waterval(letje) en zijn we op petroglievenjacht gegaan. Petroglieven zijn een soort van heel oude rotskervingen die een of andere Indiaanse beschaving heeft achtergelaten. Niemand weet wat ze betekenen, dus we konden onze fantasie de vrije loop laten gaan. Verder heb ik heerlijk van de rust op het eiland genoten. Iedere ochtend om 7 uur ging de bel: ontbijt!! En iedere avond ging de bel weer voor het het avondeten. Verder waren er bijna geen winkeltjes of restaurantjes te vinden, dus we hadden ook niet echt veel keus. Na drie dagen fanatiek de bergen en stoffige wegen af schuren en stofhappen moest het eigenlijk ook wel eens fout gaan: crash (geen kreukels, maar wonder boven wonder alleen wat schrammen).

Na al die dagen rust werd het wel weer eens tijd om de meer bewoonde wereld weer op te zoeken. Ik besloot om 2 nachten terug te gaan naar Granada. De maandag heb ik een tour gemaakt naar ¨Las Isletas¨, dat zijn 365 eilandjes voor de kust van het meer bij Granada. ´s Avonds heb ik gegeten bij de gids omdat hij mij had uitgenodigd. Op zich was allemaal best leuk, maar ik had niet echt het idee dat de sla met schoon water was gewassen en dat de kip nou zo gaar was...

De dag erop besloot ik om naar de stad Leon te gaan. Leon is een zelfde soort zoals Granada, maar met nog minder toeristen (dus de locals kunnen hun lol op als ze mij zien). De reden waarvoor ik naar Leon was gegaan was het ¨volcano-boarden¨, maar dat werd pas vrijdag weer georganiseerd door het hostel, dus had ik donderdag nog even tijd om de stad door te slenteren. En eindelijk: het regenseizoen is officieel geopend in Leon!! Na een dagje zweten is het heerlijk vertoeven in een hangmat en de regen die net naast je neer valt. Het regent overigens maar een half uurtje heel hard, en daarna is het weer tropisch warm.

Goed, het ¨volcano-boarden¨: eigenlijk ben je al gek als je voor de lol een vulkaan beklimt, en om het nog een beetje logisch te houden ga je normaalgesproken op een veilige manier weer naar beneden. Totdat een of andere gringo bedacht had dat het wel leuk zou zijn om met een soort van houten plank / slee van de vulkaan af te roetsjen. Ik dacht: dat wil ik ook! Dus met de slee, veiligheidsbril en oranje overal werd de nog actieve vulkaan beklommen. Na een uurtje was het tijd om even 5 meter te oefenen en om ons daarna naar beneden te laten storten. Op goed geluk dan maar. De hoek van de vulkaan is ongeveer 45 graden, en je schijnt met 50 kpu naar beneden te razen. En dat is best hard hoor, als je alleen maar op een plankje van 2cm breed zit! Na m´n armen te hebben verrijkt met nog meer schrammen en bloederige plekken, kwam ook ik weer veilig beneden. Beschikbare foto´s komen zsm.

Toen was het tijd voor een lange reisdag: ik wilde namelijk niet via Honduras terug naar Guatemala maar via El Salvador omdat ik er wel goede verhalen over gehoord had van anderen. Dat werd dus eerst met een minibusje naar een andere plaatsje om daarna met de chickenbus naar de grensovergang met Honduras te gaan. Na 5 preken, 30 verkopers, 50 stops verder kwamen we eindelijk aan bij de grens. Daar werd voordat ik het doorhad m´n tas uit de busgeript en op een fietstaxi gezet. Een of andere Hondurees wilde me wel met een fietstaxi via de douane loodsen en met alle formaliteiten helpen voor 10 cordobas (= 50 eurocent). Ik hoefde er niet meer over na te denken toe het al snel 5 cordobas werd. Drie kilometer verder en na de grensovergang werden de 5 cordobas opeens 5 dollar. Hahaha, ja die truck die ben ik al eerder tegengekomen, 10cordobas (wat ook de normale prijs was) heeft hij gekregen. Met een andere shuttlebus ben ik rechtstreeks naar de volgende grensovergang met El Salvador gereisd. Daar ging het allemaal een stuk makkelijker en dat kon ik gewoon lopend doen. Ik hoefde een keer m´n paspoort te laten zien, niets te stempelen en niets te betalen. Ik vertrouwde het toch niet helemaal, maar naar drie keer vragen vond ik het wel prima en ben ik op de bus naar San Miguel gestapt. Onderweg moest ik toch nog een keer overstappen, omdat ik dan 10 minuten eerder zou aankomen. Nou prima. Bij het busstation aangekomen zag ik al snel het goedkope hotel dat werd aangeraden in de LP van iemand anders. Na 8 keer wisselen van transport en 2 grenzen te hebben gepaseerd, had ik het ook wel even gehad.

Omdat ik het ook in dit land met aanbevelingen van anderen en een paar kopietjes van de LP moet doen, was ik naar Perquin afgereisd. Dit scheen tot een aantal jaar geleden de regio te zijn waar het meest gevochten is tijdens de burgeroorlog. Eigelijk was er niet zoveel te doen, alleen een klein museumpje en ik ben met een ex-guerilla op een berg geklommen. Toen was het weer tijd om 2 uur terug te hobbelen in de chickenbus. Oh nee, er ging opeens geen bus meer terug, dus moest ik eerst met de pick-up naar een ander dorpje gebracht worden om daar toch weer een bus te kunnen pakken.

Reizen in El Salvador is vrij gemakkelijk omdat er overal bussen gaan. Wat het ontzettend moeilijk maakt is dat het land gewoon niet toeristish is. Er zijn bijna geen hotels, en al helemaal geen goedkope hostels waar ik het toch van moet hebben. Ik ben nog steeds geen andere toerist tegengekomen, dus je ontmoet ook niemand. De mensen hier vinden het volgens mij heel leuk om toeristen te zien, ze lachen vriendelijk naar je en zeggen je goedendag. Behalve wanneer het woord ¨gringo¨ valt, antwoord ik altijd wel terug. Wel lijken ze me wel te zeggen: ¨wat doe je in vredesnaam hier?¨, en eigenlijk vraag ik me dat ook wel af.

El Salvador verschilt niet zo heel veel van Honduras en Nicaragua, behalve dat de mensen veel vriendelijker zijn. Ze helpen je met alles en ze hebben altijd wel wat te vertellen. Ook hier zitten overal op straat mensen om eten ter verkopen en is het straatbeeld heel kleurig. Veel particulieren die een winkeltje beginnen en geen geld geld hebben om hun muren te beschilderen (want dat is wel een must hier), laten zich sponsoren door een merk. Zo lijkt het alsof je constant door een commercial loopt. Overal kom je het bimbo-wit, het tigo-blauw, het movistar-groen, het claro-rood en het maggi-geel tegen, uiteraard met de logo´s. Eigenlijk is het afschuwelijk lelijk, maar het is parte de la cultura. Ook hebben ze in El Salvador van die super shoppingmalls US style, best afschuwelijk, met van die gladde tegeltjes op de grond waar je lekker over kunt uitglijden met je slippers.

Wat hier ook hetzelfde is als in alle Centraalamerikaanse landen: ze zijn allemaal super dollargeil. Veel prijzen (voor toeristische dingen vooral) worden vermeld in USD (en in El Salvador is het al de nationale munt geworden). Maar wat nou de grap is, iedere keer als ik gepind heb en mijn rekeningoverzicht bekijk, zie ik dat de USD steeds minder waard wordt tov de Euri. Ik lag me dus iedere keer rot als ik weer eens voor 3 dollar aan het eten ben, want het kost me steeds minder. Brahahaha.

Ik had het eigenlijk wel weer gezien hier, en besloot om naar het westen af te reizen naar San Salvador (de hoofdstad). Toen ik vanuit de bus de stad al zag, heb ik besloten om meteen nog westelijker te reizen, naar Santa Ana. Met weer een andere bus (de discobus, want deze was voorzien van wel heel goede speakers) kwam ik aan in Santa Ana. Toen ik aanbelde bij het ¨hostel¨, en het luikje ging open keek er iemand naar buiten met een blik van ¨hee, een tourist¨. De laatste tourist die er had verbleven, had 2 weken geleden al uitgecheckt. Gelukkig kwam er even later nog een andere tourist. De dag erna zijn we naar Cerro Verde geweest om de vulkaan Izalco te beklimmen, met een gids en twee gunmen (was niet echt nodig, want die heb ik bijna niet gezien). De vulkaan was ontzettend zwaar en wel de moeite waard, maar dit is voorlopig even de laatste vulkaan die ik beklim.

Morgen ga ik verder in de richting van de grens met Guatemala, want ik wil eigenlijk wel eens gaan zien waarvoor ik ben gekomen.

Allemaal de groetjes vanuit El Salvador,
W

(foto´s / filmpjes komen later)

El dia de la reina!

Oftewel Koniginnedag in Antigua!
Met zoveel NL´ers in Antigua konden we dat natuurlijk niet ongemerkt voorbij laten gaan. De zondag, de dag van de konginnenach´ heb ik met twee andere chica´s uit NL in de plaatselijke super zoveel mogelijk oranje feestartikelen gekocht. ´S avonds tijdens het dineren in een restaurantje waar eigenlijk alleen maar locals zaten, hebben we de oranje vellen karton, de oranje draden, de rood-wit-blauwe serpentines omgetoverd tot echte oranje feesthoedjes. We werden echt aangekeken alsof we niet helemaal spoorden. Op weg naar ¨het feest¨, lieten we duidelijk horen dat de Nederlanders die avond in charge waren in de stad, want de fluitjes deden hun werk erg goed. Bij de Monoloco aangekomen bleek de opkomst niet erg hoog eigenlijk. Dat deerde niet, want met onze krijtjes (hoe noem je dat?), hebben we ook nog vlaggetjes op de wangen gesminkt. Toen we in een andere bar aankwamen, hoorden we dat er door een Nederlandse vrijwilligersorganisatie in Antigua, de dag erna een ¨echt feest¨ was georganiseerd. Gelukkig kwamen we al heel veel NL´ers tegen, dus hebben wij met onze hoedjes de blits gemaakt en de pre-party alvast ingezet. Maandagavond en -nacht, toen jullie al aan het bijkwamen waren van het feest, hebben wij het feestje pas echt gevierd. In een bar, die normaalgesproken al de ¨huiskleur¨ oranje heeft, hebben we het feest ingezet. De oranje hoeden, de oranje slingers, de vlaggetjes, de Hollandse Hits, de oranjebitter en de echt Nederlandse kaas (was dat even genieten zeg) ontbraken allemaal niet. Het feestje duurde tot ongeveer half 2, en op weg wilden alle locals m´n hoedje kopen...
... thuis aangekomen, besefte ik dat ik over ongeveer een uur weer uit best moest gaan want m´n shuttle naar Copan, Honduras zou om kwart voor vier al weer vertrekken. Ik had toen maar besloten om wakker te blijven en in het busje te gaan slapen (wat achteraf echt een supergoed idee van mezelf was).

In Copan heb ik in een grappig maar stil hostel geslapen. Alle bedden hadden namen van bekende en beroemde mensen van over de hele wereld. Of het nou toeval was of niet, ik mocht bij Madonna in bed slapen...
Verder is het stadje een beetje saai, er zijn wel wat toeristen, maar verder is er niet zoveel te doen.
De volgende ben ik naar de maya-ruines van Copan geweest en dat was best interessant. Het scheen een van de minst grote ruines te zijn, in GM en Mex zijn grotere, dus dat staat me nog te wachten, daar heb ik wel zin in.

Om m´n rare reisroute nog raarder te maken, heb ik besloten om helemaal naar het zuiden van Nicaragua te gaan reizen (vlakbij de grens met Costa Rica). Omdat het 1 in dag niet te doen was, had ik besloten om naar de hoofdstad van Honduras, Tegucicalpa (best gemakkelijk om uit te spreken) te gaan. Dat was al een reis van 10 uur, omdat we helemaal om moesten reizen via het noorden van Honduras omdat de bergen in de weg zitten, tja daar doe je niets aan. De touringcar was echt superluxe en niet zo heel erg duur. Wel waren de veiligheidsmaatregelen een beetje overdreven. Na tien keer m´n paspoort te hebben moeten laten zien, een paar keer m´n ¨boardingpass¨, 2 keer te zijn gescand en zelfs op de foto te zijn gezet(!!), mocht ik naar binnen. Ja, ik voel me nu echt superveilig hoor, ik heb nog steeds m´n zakmes in m´n tas dus weet niet wat anderen meegenomen hebben...

In Tegu(cicalpa) waren bijna geen goedkope overnachtingsplaatsen. Ik heb 2 nachten geslapen in de Tobacco Road Inn, de eigenaar was een beetje vage oudere Amerikaanse man met een grijs staartje. Verder staat er in de bathroom een ouwe stoel met daarnaast een megagroot pikhouweel...
De volgende dag in Tecu heb ik met een vaag meisje uit Australie op zoek gegaan naar een museum omdat we ons te pletter verveelden in de stad. Zelfs dat was al een opgave, de plattegrond die ik had, klopte van geen kant, en de mensen  wezen ons steeds een andere dirrecion. Voor de gene die dat nog niet weten: het is hier onderdeel van de cultuur om nooit ¨nee¨ te zeggen. Dus als iemand aan een local de weg vraagt, en hij het eigenlijk niet weet, zal hij nooit zeggen dat hij het niet weet, maar gewoon wat zeggen. Heel irritant is dat dus... In Tegu is er eigenlijk niets anders te doen, dan door de straten lopen door de uitlaatgassen en het verkeer te proberen te ontwijken. Trouwens, in Tegu zijn ze het niet echt gewend om toeristen of buitenlanders te zien. Ik voelde me nu echt een buitenlander. Ik heb ook niet echt het idee dat ze me wilden helpen in winkels enzo en vind de mensen ook niet echt supervriendelijk, er kan bijna nooit geen goededag of bedankt van af.

De volgende dag, vrijdag ben ik met Ticabus naar de hoofdstad van Nicaragua gereist, Managua. Bij de grensovergang kreeg ik weer geen stempel (in Honduras, Nicaragua, Guatemala en Salvador kun je dezelfde stempel gebruiken, wel jammer want het is wel cool om meer stempeltjes in je pp te krijgen). Bij de grensovergang sloeg de controle ook nergens op, vet lang wachten op eigenlijk niets, en m´n tas is niet eens gecontroleerd (niet dat ze wat zouden vinden, maar toch). Toen ik eindelijk in Managua was, moest ik nog een uur met de bus of taxi om naar Granada te gaan. Omdat het al een beetje begon te schemeren, had ik besloten om (de achteraf te dure) taxi te nemen. Het was best een leuk ritje, door al die dorpjes heen maar ik zag wel dat Nicaragua echt superarm is. In tegenstelling tot dat zit ik in een cool hostel, met gratis internet, dvd-uitleen, gratis bellen en.... een indoor zwembad... plons!!!

Tico

Temblor!

Chico's & chica's,

jullie hebben het vast heel druk met op het strand liggen, terrasjes pakken en ijsjes eten, maar ik schrijf toch een berichtje want ik verveel me vanmiddag.
Wil iedereen die een kaartje verwacht en nog niets heeft ontvangen, mij even mailen? Waarschijnlijk is de Costa Ricaanse postdienst in slaap gevallen... gracias!

Dit is de laatste week dat ik in Antigua, Guatemala ben en eigenlijk heb ik het hier ook wel een beetje gehad. Ik heb besloten om 1 week minder te gaan werken, want ik had er niet zo veel zin meer in. Het werk was op zich best leuk, maar ik had het idee dat het niet echt heel nodig was. Samen met een andere vrijwilligster en 3 volwassenen de hele ochtend met 12 kinderen tekenen, kleuren, spelen, zingen, dansen etc, dat had ik ook wel een beetje gehad. Deze week ben ik daarom nog een weekje naar school geweest. Ik heb ongeveer 20 uur priveles gehad, dus heb m'n spaans weer een beetje opgehaald. Ik dacht dat ik al best veel wist, maar het lijkt wel dat hoe meer je kunt vertellen, hoe meer je je realiseert wat je eigenlijk niet weet. Ohh, en het spaans in GM is af en toe ook zo anders dan in CR. Af en toe zitten mensen me echt glazig aan te kijken van "ja, het klopt wel wat je zegt, maar wat bedoel je nou eigenlijk?".... Natuurlijk hebben we weer gevoetbald, de studenten tegen de maestro's, en jahoor, eindelijk hebben we glansrijk gewonnen, en ik heb ook gescoord :)

Vorig weekend ben ik nog een keer naar Lago Atitlan geweest, omdat het vorige keer zo leuk was, pero nu met een hele groep van school. We sliepen in San Pedro, een dorpje dat aan het meer ligt, maar je kunt dat dorpje beter de bijnaam "San Pedroga" (droga=drugs) geven. Er lopen alleen maar wannabe-hippies, ouwe amerikanen waarmee het helemaal verkeerd is gegaan in hun leven en dat soort typetjes. De zaterdag hebben we gekano-ed over het meer, dus dat echt superrelaxed. Zondag ben ik met de twee andere Dutchies van de groep naar het nabijgelegen dorpje Santiago de Atitlan geweest om een of andere sekte "Maximon" te bezoeken. In de LP stond er heel veel over beschreven dus we dachten dat het wel de moeite waard zou zijn, maar het viel best tegen. Het was meer een soort van klein kamertje met een pop en wat mensen erom heen. De pop kregen sigaren en wodka, het zag er eigenlijk een beetje raar en gemaakt uit, maar later hoorden we dat dit het toch wel echt was.
Nog een leuk van soort van anekdote: op de terugreis naar San Pedro wilden nog even snel wat gaan eten, omdat we weer terug naar Antigua zouden gaan. In een restaurantje(?) hadden we een sandwish (=brood, kaas, sla, tomaat etc) besteld. Na heel lang wachten (de kaas moest nog gehaald worden), kregen we een... hamburger zonder hamburgervlees (want ja, dat is toch brood, kaas, sla, tomaat etc...? Af en toe willen we blijkbaar dingen die ze hier niet (willen) kennen. Ik had het toch maar opgegeten, want ik had de hele dag al bijna niets gegeten, en daarom was ie toch wel lekker.

Over eten gesproken, dat ben ik wel een beetje zat hier. Het eten in het gastgezin is over het algemeen best lekker (afgezien van een paar dingen waarvan je je van te voren toch afvraagt of het verstandig is om te eten), maar het zijn verre van culinaire hoogstandjes. Eerst vond ik de frigolenpasta (zwarte bonenpasta) nog best lekker, maar als je dat iedere dag eet, is het minder. Ook het witte brood dat bij iedere maaltijd wordt gegeten ter aanvulling van de maaltijd wil er niet echt meer in. Gelukkig is het fruit en de groente goed, maar toch mis ik gewoon een grote schep aardappelen, rijst en vlees op m'n bord om m'n maag te vullen. Daarentegen zijn de tortilla's met avocado echt heerlijk. Aparte dingen die ik heb gegeten:
- Warme soep, waar de aardappelen, rijst, groenten en stukken kip in dreven;
- Maizballen, overgoten met tomatensaus;
- Rijstwater met suiker
Gister heb ik na het fitnessen een bezoekje gebracht aan de Mac, ik heb nog nooit zo genoten van een Big Mac met 2 goeie stukken vlees.

Het lijkt wel of iedere dag wel wat nieuws en onverwachts brengt. Afgelopen dinsdag kwam ik op de markt m'n collega-vrijwilliger tegen. Zij werkt er nog steeds en ze vertelde dat de kinderen de maandag ervoor allemaal luizen hadden en dat zij er ook een eentje had. Het leek me toen maar een goed idee om meteen anti-luis-shampoo te gaan kopen. Volgende week maandag ga ik nog een keertje langs om gedag te zeggen, en zal ik s'avonds die shampoo nog een keer gebruiken en m'n haar te laten checken op ongewenste bewoners.
's Nachts na het uitgaan lag ik net een kwartiertje in m'n bed, toen ik opeens alles voelde trillen, en de flesjes shampoo, water, deo etc hoorde trillen. Eerst dacht ik dat het een heel grote vrachtwagen was die voorbijreed, maar later drong het pas tot me door dat het een temblor (aardschok, geen aardbeving dus) was, van een aantal seconden. Het was echt te gek!

Verder zijn er niet echt speciale dingen gebeurd deze week. Deze week staat nog de "Koninginnenach in Antigua" gepland voor zondagavond. Omdat we koninginnedag moeten missen, leek het mij wel een goed idee om met zoveel mogelijk NL'ers in Antigua dit festijn toch een beetje mee te vieren.
Aankomende maandagnacht vertrek ik naar Copan, Honduras en van daaruit wil ik verder gaan reizen in Honduras en naar Nicaragua. Het ligt niet helemaal in de richting van m'n eerdere plannen om naar Mexico te gaan, maar dat komt allemaal nog wel hoop ik.
Tot zover het laatste berichtje vanuit Guatemala!

Que les vaya bien,
Tico

Antigua/Guatemala

Hola iedereen,

No te preoccupen, todavia vivo... / Wees niet bezorgd, ik leef nog...
Ik kreeg al wat bezorgde berichtjes en mailtjes, maar ik ben nog steeds alive & kickin'!! Op dit moment zit ik al weer drie weken in Guatemala, om precies te zijn in de stad Antigua. Ik zal daarvan zometeen uitgebreid verslag doen.

Zondag 1 april ben ik met het vliegtuig van San Jose, Costa Rica, naar Guatemala city gevlogen. De dag ervoor ben ik Heredia nog even snel naar de kapper geweest want dat was wel even nodig na 8 weken. Dat was ook wel weer een aparte ervaring zeg. Ik was al eens langs een kapper gelopen en het zag er nooit echt heel fijn uit zoals in NL. Maar goed, om toch een beetje degelijk in Guatemala te verschijnen, moest ik er toch aan geloven. Er was een megalange rij, ik zat op een ouwe stoel en er lag overal haar op de grond en dan moest ik ook nog eens gaan uitleggen hoe ik het wilde... Dus huppa, dat vrouwtje begon met de tondeuse mijn coupe te bewerken (en mama tica had me van te voren verzekerd dat ze proffessioneel waren). Stukje voor stukje begon het er op te lijken, en ik moet zeggen het resultaat mag er best zijn. Binnen 15 minuten stond ik weer buiten, en voor die 1,80 euro hoefde ik het niet te laten. Stukken beter dus dan in NL, waar ze de hele tijd met je willen kletsen en een te hoog bedrag rekenen (ik kan voor dat geld hier wel 10 keer naar de kapper, misschien doe ik dat dan ook wel, hahaha). 'S avonds had ik nog een gezellig onderonsje met de familia tica. Als afscheidscadeautje had ik voor ze een grote fles honing gekocht (omdat we vaak als ontbijt geroosterd brood met honing aten). Voor mij hadden ze een heel lief kaartje gemaakt en een t-shirt van Heredia.
Oh ja, ik had nog even wat problemen met m'n tas inpakken. Waarom heb ik in vredesnaam zoveel spullen meegenomen?? Ik dacht echt dat je in Costa Rica niet alles kon kopen, maar niets is minder waar. Noodgedwongen heb ik dus een en ander moeten achterlaten, en dat zal ik ook in Guatemala wel doen denk ik.

Buen, ik zit nu dus in Guatemala bij een gastgezin aan de rand van de stad. Het is best grappig. Als je vanuit de straat door de deur stapt, zie je allemaal kleine huisjes. De vader van het gezin woont met al zijn broers en zussen op het zelfde adres. Bij het gastgezin wonen nog 4 andere studenten zoals ik van de school, dus dat is erg gezellig. Ook wonen er nog 6 studenten uit Guatemala. Het lijkt een beetje op een apartementcomplex, we wonen op de 1e verdieping, en we moeten eerst naar buiten als we naar beneden willen om te eten.

De eerste week was het kouder dan normaal en 's middags regende het, heel vervelend maar ook wel lekker want ik was de hitte in CR wel zat eigenlijk. 'S nachts is het af en toe zelfs koud. Ik heb m'n trui nu dus iedere dag wel nodig en heb een paraplu op de markt gekocht want ik heb geen zin meer om zeiknat te worden. Verder stond de eerste week in het teken van de Semana Santa (Heilige Week, vrolijk pasen nog voor iedereen gewenst), uitgaan, lichaamsbeweging en uitrusten.

Wat betreft de Semana Santa:
Dat is waar veel touristen en Guatemalteken voor naar Antigua komen, en dat is ook wel te merken. Het was erg druk in de stad. Wat gebeurt er tijdens deze week: ze vieren/gedenken de laatste dagen van Jezus, van de kruisiging tot aan de opleving. Wat doen ze: overdag of in de avond en 's nachts zijn er zogenaamde processies: mensen lopen in passende kledij in een optocht en dragen een soort van "ding", ik ben het woord even kwijt (zie de foto's), overal wordt wierook gebrand. Tijdens het lopen moeten de mensen die dat "ding" dragen bidden, het is zeg maar om de lijdensweg van Jezus te weer..... (woord vergeten) Anderen mensen maken op straat zogenaamde "alfombra's", te vertalen als tapijten (zie de foto's). Ze maken deze tapijten op straat met gekleurd zaagsel en maken heel mooie figuren. Anderen maken het van groente en fruit (net een grote salade). Als dan de processie langskomt, walst de hele stoet erovereenheen en is al het werk voor niets geweest. Het klinkt allemaal best raar, maar het was eigenlijk best wel indrukwekkend, omdat het hier echt leeft en de hele week de mensen er voor leven. Over op straat, zelfs de gehele nacht zijn mensen op straat om te eten, drinken en om de alfombra's te maken. Ik ben af en toe ook tot laat de nacht op gebleven en op straat rondgelopen om te kijken hoe de mensen die alfombra's maken. Een keer heb ik maar 1 uurtje geslapen omdat we er weer om 5 uur uitgingen, omdat de processie heel vroeg begon. Ja, ik weet het, het klinkt best gestoord om midden in de nacht naar die dingen te gaan kijken, maar je moet er bij zijn geweest.

Wat betreft uitgaan: eigenlijk gaan we hier iedere avond wel uit. De mogelijkheden zijn er, want het is best touristisch (vooral tijdens de Semana Santa), en het is redelijk goedkoop. Nee, laat ik het zo zeggen, op sommige momenten rekenen ze prijzen zoals in NL, en soms zijn de prijzen gevaarlijk laag, zodag het geld evengoed je portemonnee uit vliegt. Het is eigenlijk wel gezellig, en ik leer op die manier meteen veel mensen kennen. Ik ga niet naar school, dus kan daar geen mensen leren kennen, dus moet het via uitgaan doen en via de huisgenoten. Tijdens het nuttigen van een Gallo, een Cuba Libre of een Pina Colada gaat dat prima.
Vooral tijdens de Semana Santa was het erg druk, valt natuurlijk de stroom weer uit en is het overal bommetjevol. Deze week was het redelijk veilig om 's nachts over straat te lopen omdat er zoveel mensen liepen. Vorige week was het wel anders. Tot 9 uur is het nog redelijk veilig, maar daarna wordt aanbevolen om met de taxi of tuktuk te gaan. Dat is echt een grappig ritje, je vliegt in een oud barrel over de keien door de straten van Antigua. Ik heb me tot nu toe nog niet onveilig gevoeld, we zijn pas 1 keer naar een beruchte bar geweest wat achteraf niet zo'n heel goed idee was, hahaha. Ik heb al van veel mensen gehoord dat ze beroofd zijn of hun tas is kapotgesneden zonder dat ze het hebben gemerkt. Dat is af en toe best eng, omdat ik zelf ook af en toe lekker naief met m'n cosas aan de wandel ben.

Wat betreft lichaamsbeweging:
Ik loop me helemaal te pletter in Antigua. We wonen buiten het centrum (ongeveer 20 minuten lopen), en lopen vaak wel 3 of 4 keer heen en terug. Ook ben ik al een paar keer naar de gym geweest (niet al te fanatiek hoor), en dat was wel even nodig, na dat vele eten in CR. Er staan eigenlijk veel oude apparaten uit de VS, maar het is wel te doen. Ook vind ik het gewoon lekker om door de stad te lopen omdat het een oude historische stad is. Alles is nog zoals vroeger, de wegen bestaan uit keien, de gebouwen hebben mooie kleuren, en er mag niet zoveel buitenreclame gemaakt worden door restaurants om het historische karakter te behouden. Bijvoorbeeld: als je de Mac Donalds zoekt (ja die hebben ze hier ook gewoon), moet je weten waar die zit, anders vind je het niet, aan de gevel zul je het niet zien. Ook ga ik bijna iedere dag wel naar de mercado central om daar rond te lopen of fruit te kopen. Het is schitterend om het mierennest van mensen te zien, ze schreeuwen, zitten op de grond naast hun bergen fruit. Sommigen zitten in traditionele kledij (maya's) hun waar te venten, en af en toe zie je dan toch een mobiel of ipod verschijnen. Dat is wel een grappig contrast, en dan zie je toch dat ze hier toch ook met hun tijd mee gaan.
Ik heb minder lichaamsbeweging meer omdat ik hier niet meer danslessen volg. Ze dansen hier alles anders, en dat is best wel jammer, ik kan m'n skills hier niet tonen.

Over het werk:
Ik werk samen met een andere vrijwilligster en een juf en twee moeders in een soort van kinderdagverblijf/school. Het is een soort van huis wat een thuis moet zijn voor de meest arme kinderen uit de buurt. Ze zitten er de gehele dag, zodat de ouders kunnen werken. Op dit moment zitten er maar 12 kinderen, dus het is niet al te druk gelukkig. Soms komen de kinderen niet, omdat hun ouders al heel vroeg aan het werk moeten en geen tijd hebben om de kinderen te brengen. Eigenlijk is dat best wel een trieste gedachte. Soms komen ze niet, omdat ze ziek zijn, en dat is eigenlijk niet zo vreemd. De kinderen zijn best "vies", en hygiene is in dit land niet erg belangrijk. De kinderen dragen tweedehands merkkleding, maar het is altijd vies. Ze zitten aan je, willen spelen, hoesten, proesten etc. Ik hoef alleen de ochtenden te werken, dus als ik terugkom voor de lunch thuis, ga ik eerst douchen, want het is best goor, en ik draag iedere ochtend dezelfde kleren, want ik blijf niet iedere dag wasjes draaien (betekent in een soort van waterbassin je shirtjes ff onder het water dompelen). Eigenlijk moet ik 3 weken werken, maar het liefste wil ik de laatste week nog een week naar school. Ik heb het na een week wel gehad met het werk eigenlijk. Ik moet 35 minuten lopen (heen en weer terug, dus ruim een uur), en het is eigenlijk meer een soort van "papa-training". Ik beslis dat vandaag of morgen wel, af en toe is het ook wel leuk en je leert het land wel kennen. Sommige kinderen zijn wees en zien me als een soort van stand-in-vader.

Over het eten:
Tortilla's, tortilla's en tortilla's, altijd en overal. Thuis worden ze altijd gegeten en op straat worden ze overal gemaakt en verkocht. Op de dag dat ik aankwam had ik de moeder van het gezin twee theedoeken gegeven. Ze was er erg blij mij en zou ze gebruiken voor het warmhouden van de tortilla's, nou prima toch. Het eten is wel veel "kariger" dan in CR. Het is minder van kwantiteit, kwaliteit en diversiteit. Zoals gezegd veel tortilla's, maar ook veel ei, en pasta van frigoles (zwarte bonen, mjn favoriet!). Af en toe krijg je echt dingen voorgeschoteld waarvan je denkt: nou liever eet ik dit niet, maar laat ik maar beleefd zijn. We krijgen 3 keer op een dag een maaltijd, dus dat scheelt weer in de portemonnee. Gelukkig vraagt ze altijd wel of nog wel wat lust, en ik zit er aan te denken om deze week ff langs de burgerkoning te gaan om heel vlees te gaan eten.

En verder:
- ik heb hier geen bereik met mijn NL-simkaart, maar ben nu in het bezit van een Guatemalteekse simkaart (ter bevordering van het latino-worden)
- Vorige week maandagmiddag naar de vulkaan Pocaya geweest, eindelijk heb ik echt over de lavarotsen gelopen en echt lava gezien. Het was erg veel lopen, en ik ben erg dichtbij geweest, het was zo heet, dat de warmte zowat door je kleren heen brandde.
- Vorige week dinsdag was er een voetbalwedstrijd tussen de studenten en maestro's van de school. Ik wil niet opscheppen, maar vond mezelf best goed, en heb de assists gegeven voor de twee goals...

Afgelopen weekend:
Ben ik met een andere Nederlander naar Lago Atitlan geweest, naar het schijnt een van de mooiste meren ter wereld. Om het eiland heen liggen een aantal dorpjes, van niet touristisch, tot heel touristisch. We sliepen in Panajachel (heeft als bijnaam Gringotenango, dus is touristisch), voor 25 quetzals per nacht (2,5 euri). Zaterdag zijn we via kleine moterbootjes naar andere dorpjes gegaan. Een van de dorpjes was een soort van hippy-dorpje met van die ouwe verdwaasde Amerikanen, met baarden en touristen. Bij een ander dorpje dat helemaal niet touristisch was, werden we aangesproken door een lokaal meisje. Ze wilden van alles van ons weten en was engels aan het studeren. Ze vroeg ons mee naar haar huis. We waren met z'n tweeen en ik had een zakmes bij me, dus veel kon er niet gebeuren. Bovenop de hoogste verdieping van het huis met een schitterend uitzicht hebben we haar engelse les gegeven en hebben wij ons spaans weer verbeterd, hoe leuk is dat.
Zondag naar de markt in Chichi(castenango), die ook heel beroemd was. Een heel leuke dag gehad, ik heb een kleed gekocht na stevig afdingen, denk ik (je wordt toch wel geflest hier).

Nos vemos,
Woutico

Laatste dagen in Costa Rica

Hola,
Hierbij het laatste berichtje vanuit Costa Rica. De afgelopen twee weken stonden in het teken van werken op de school, lunchen, dansles nemen, en daarna verschillende activiteiten.

Vorige week:
Dinsdag uiteraard weer naar de Tipico Latino geweest. Wat ik nog niet verteld heb is dat mijn papa tico iedere keer zegt dat hij wel mee zal gaan en dat hij de Nederlanders wel eens zal laten zien wat dansen is. Ik speel de grap vrolijk mee, en de volgende ochtend heeft hij een excuus waarom hij er niet was.
Donderdag was ik uitgenodigd door de mama tica van twee Nederlandse meisjes om te komen eten. Zij hadden bijna hun laatste dag bij hun familia tica, dus had de moeder een diner georganiseerd. Zij woonden bij een best rijke familie en in een groot huis. Wat ze niet hadden gezegd, is dat we zouden gaan eten. Ze hadden het alleen over een ¨fiesta¨. En Nederlanders denken dan aan een feest, en als je aan een feest denkt, denk je alleen aan zuipen en niet aan eten. Mijn mama tica vroeg het ook aan mij, maar ik zei vrolijk dat ik gewoon bij hun zou gaan eten. Ze had dus en half uur vantevoren nog een maaltijd op tafel getoverd, waarna ik wegging naar de ¨fiesta¨. Toen ik aankwam zag ik de schalen al klaar staan met salade en lasagna. Normaal eet ik hier al voor twee personen, dus ik had nu echt geen honger meer. Ik had dus maar gezegd dat ik al had gegeten en uit beleefdheid alleen maar salade genomen.
Vrijdag, zaterdag en zondag ben ik met de twee zwitserse meiden naar Manuel Antonio geweest, aan de Atlantic Ocean. Er zijn weinig mensen meer op school, vanwege de semana santa van over twee weken. MA heeft een wat toeristisch strand en een natuurpark met enkele kleinere strandjes. We sliepen in een goedkoop backpackershostel voor maar 10 dollar per nacht. Het onderkomen was echt bijna niets, maar voor twee nachten was het wel te doen. In het natuurpark hebben we veel dieren gezien, apen, en voor de rest dieren waarvan de namen me nu even zijn ontschoten. Het was een geslaagd weekend, maar ik heb nu even genoeg strand gezien.

Deze week had ik op het werk op de school gezelschap van een ander Nederlands meisje, die de weken na mij daar gaat werken. Deze week werkten we dezelfde tijden in de zelfde klas, dat was dus wel gezellig. De leerlingen van de school hebben deze week toetsen, maar eigenlijk stelt het weinig voor. Ze hebben weet ik hoeveel weken geoefend en geleerd, maar nog steeds weten ze niets. Het komt volgens mij door gebrek aan discipline. Ze kunnen niet luisteren, sommige amper schrijven en ze hebben geen respect voor de leraren en andere leerlingen. Maandag heb ik met een groepje geoefend voor de toets van dinsdag. We zaten in het cafetaria, normaalgesproken zitten we buiten, maar het was nu erg winderig. Een van de leerlingen vroeg of hij wat mocht kopen. Ik zei nee, maar hij deed het toch. Ik was daar niet echt van gediend, dus mocht hij meteen terug naar de klas gaan. Ik snap niet waarom de cafetariahoudster wat aan hem verkocht, want ze wist dat we in de les zaten. Omdat ik toch niets aan dit schoolsysteem kan veranderen, ben ik het ook maar niet gaan vragen.
De toetsen van dinsdag, woensdag en donderdag stellen ook niet zoveel voor. Continu vragen ze dingen, de toetsen staan bol van de fouten, en tussendoor kijkt de lerares of ze dingen hebben foutgedaan. Ze vraagt ons om dit ook te doen en ze te vertellen wat er fout is, maar dat doen we niet, omdat het nergens op slaat. Volgens ons staat de school onder druk van de ouders, de kinderen moeten goede resultaten halen, anders worden ze van school gehaald. In een lang gesprek met mijn mama tica kwamen tot de conclusie dat het eigenlijk niets uitmaakt of kinderen op naar publieke school gaan, waar minder mindelen zijn, of naar een private school gaan, waar meer middelen zijn. Het verschil tussen weinig leren en een beetje leren is namelijk niet zo groot.
Ik heb er een leerzame tijd gehad, ik heb mijn spaans daar erg door verbeterd en je leert de cultuur veel beter kennen. Ik vraag me af of de kinderen wel degelijk wat hebben geleerd. In het begin was ik heel nobel, maar nu kan het me eigenlijk ook niet zo heel veel schelen, omdat het schoolsysteem hier het niet toelaat om veel te leren.

Dinsdagmiddag ben ik naar een soort van natuurpark geweest in de buurt van San Jose, maar dat was niet aan te raden. Het was erg klein en er waren wel dieren, maar niet veel.
´S avonds had ik afgesproken met anderen van school om voor de laatste keer naar Tipico Latino te gaan. En jawel hoor, papa tico zei weer dat hij zou gaan. Ik dacht: laat maar praten, die komt toch niet. Toen ik me aan het klaarmaken was, zag ik opeens papa en mama tico op de bank zitten, rustig op mij te verwachten. De eerste gedachte van mij was: ¨krijg nou wat¨, maar later werd het ¨dat wordt lachen¨. We reden langs de school, laadden iederen in en gingen richting de bar. Het was een erg gezellige avond. Het was erg leuk om ze te zien dansen en ik heb natuurlijk ook even met mama tica gedanst.

Woensdagavond had ik afgesproken met de twee Zwitserse meiden om wat te gaan drinken in de stad. Er zijn nog maar zoweinig mensen, dat we niemand anders konden vragen. Toen ik bijna klaar was, vroeg een van de tico-broertjes of ik uitging. Ik zei hem van ja, en hij antwoorde dat we elkaar dan niet meer zouden gaan zien. Hij zou namelijk een lang weekend een tour gaan maken met familie. Wat ik dus denk is dat hij niet echt een zoon is, maar een neef van de familie. Hij heeft ook niet helemaal dezelfde achternaam namelijk... Eigenlijk moest ik gaan, omdat ik al laat was, maar ik vond het belangrijker om van hem afscheid te nemen. Ik had voor hem een glas van zijn favoriete sportclub Club Sport Herediano gekocht, omdat ik enkele weken zijn kamer had kunnen gebruiken. Het was wel jammer dat het zo snel ging, maar ik mijn companeras niet langer laten wachten. Ik ging dus zoals gewoonlijk, als het donker is, met de taxi naar school. Bij de laatste hoek zag ik een van de meiden teruglopen naar huis. Nog snel kon ik haar roepen vanuit de taxi. De ander was al weg, maar die hebben we gebeld. Eind goed, al goed, gingen we naar de bar Bulevard. Er was de wedstrijd Costa Rica - Chili te zien, wel grappig om mee te maken.

Donderdag was de laatste dag op de school. Ze vonden het heel jammer dat ik wegging (maar waarschijnlijk zijn ze me nu al vergeten). Het andere Nederlandse meisje had wat foto´s gemaakt van het afscheid. Helaas, helaas is haar camera vandaag (vrijdag) gestolen in het Parque Central, waar ik normaalgesproken ook lunch. Ik ben dus gewaarschuwd en zal ook beter op m´n spullen letten. Ook had zij veel filmpjes en foto´s van mij tijdens de canopytour, helaas. Verder ben ik nog van alles aan het regelen, dingen aan het kopen en afscheid aan het nemen van mensen want dit zijn de laatste dagen in Costa Rica. Vandaag heb ik voor de eerste keer in acht weken uitgeslapen, jawel tot 8 uur en dat voelde al laat.

Vanavond gaan we de verjaardag van ticazusje vieren. Eigenlijk is ze morgen jarig, maar dan is ze er niet ofzo. Morgen ga ik naar de kapper, dus dat gaat ook een spannende belevenis worden. Als het goed is, zit ik zondagochtend om kwart voor elf in het vliegtuig naar Guatemala. Ik heb een heel leuke tijd gehad in Costa Rica en kan het iedereen aanraden. Ik heb de cultuur leren kennen en veel Spaans geleerd, en ook mijn Nederspanglish is verbeterd.

Tot zover het laatste berichtje vanuit Costa Rica. Nos vemos en Guatemala,
Wouter (woutico)